13-06-2021:

Blijdschap en verdriet.

Inmiddels zijn we een maand verder na mijn vorige bericht. Er is veel gebeurd in deze tijd. Na een lange tijd volgehouden te hebben ben ik op exact 27 weken bevallen van onze drieling. Mick, Milly&Senna: drie prachtige wondertjes! Waarbij Mick de grootste 1050 gram woog, en Senna de kleinste slechts 780 gram. Afwachten op de bevalling was geen optie meer, ze hadden besloten om het in de nacht van 20-05-2021 in gang te zetten. Zo hadden ze in het ziekenhuis een paar uurtjes om het hele team op te roepen. Wat was dit een drukke bedoeling met bijna 20 man medisch personeel. Een indrukwekkende ervaring. Wat een lof voor deze mensen, alles verliep rustig en volgens plan. De bevalling was goed gegaan, toen begon de volgende spannende periode. De kindjes kwamen op de NICU(IC) afdeling. Ze waren stabiel, en hadden geen betere start kunnen hebben onder deze omstandigheden. Op de NICU worden kindjes 24 uur per dag intensief bewaakt. Deze afdeling is een hele andere wereld, waarbij continu talloze alarmen afgaan die waarschuwen voor de gezondheid van de kindjes. Daar liggen onze prachtige wondertjes: aan ontelbare hoeveelheid snoertjes, infusen en beademingskabels. Veel gesprekken elke dag, en we worden over iedere verandering op de hoogte gehouden. We zijn zoveel mogelijk daar. We wisten dat de eerste dagen cruciaal zouden zijn. Ongeacht de goede bevalling was de situatie voor alle drie zeer zorgelijk. Stabiel is ‘goed’ voor de dag. De lijfjes zijn onrijp en hebben tijd nodig om zich te ontwikkelen. We kunnen niet uitleggen wat voor gevoel het is om daar te zijn. Je voelt je machteloos en moet toekijken in de hoop dat ze het redden. In de eerste twee weken hebben ze alle drie stabiel gelegen, maar ook ieder hun eigen moeilijke momenten gehad. Van bloedingen in de hersenen tot ademhalingsproblemen en darmproblemen. Na meer dan twee weken werd onze grootste angst werkelijkheid. Senna werd heel erg ziek door een darminfectie. Haar darmen waren vanaf het begin af aan een grote zorg. Door ook nog een infectie daarbij te krijgen kon de rest van haar kleine lijfje het niet meer aan. Op de avond/nacht van 06-06-2021, bijna 3 weken na de bevalling werden we gebeld dat het niet goed ging en dat we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moesten komen. We kregen te horen dat ze het niet ging redden, er waren geen behandelingen meer mogelijk. We mochten nog alle familie vragen om te komen om afscheid te nemen van ons mooie meisje. Met pijn in ons hart is de beademing eraf gehaald en is ze rustig in mijn armen ingeslapen. Onwerkelijk en zo een groot verlies. We gaan haar ontzettend missen, zo een mooi meisje. Ze zal altijd onderdeel blijven van ons gezin. Het tegenstrijdige is dat Mick&Milly ook nog aan het vechten zijn, en we naast de verwerking en het regelen van de crematie van Senna er ook voor hun moeten zijn. We leven tussen hoop en vrees, en hopen uit het diepst van ons hart dat we Mick&Milly in goede gezondheid mee naar huis mogen nemen over een aantal maanden.

Aan onze lieve Senna:

Wondertje,
Wat ben je mooi, maar oh zo klein. De oneerlijke strijd die jij moest voeren is te groot gebleken voor het kleine mensje dat jij bent. Wat ben je dapper. Dagelijks heb je ons, maar ook de verpleging, verwonderd met je doorzettingsvermogen en je verfijnde snoetje doet iedereen smelten. We zullen je ontzettend missen.

Mama & Papa
Mick & Milly

Voor altijd in ons hart, ons lieve meisje
“Dag lief klein dotje” ❤️

Foto van Stichting Make a Memory

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s